Eerst controle Oncoloog.

Vandaag mocht ik dan weer voor het eerst sinds een paar maanden naar de oncoloog. En ja, je hebt allerlei twijfels. En angsten. Zou het goed zijn of niet? Is dat wat ik voel wel goed of niet?
En eerlijk gezegd kan hij dat dus ook gewoon niet zeggen. Het is toch weer een kwestie van vertrouwen. Vertrouwen in je eigen lichaam maar vooral vertrouwen op God. Die toch heel mijn leven in Zijn hand heeft.
Ik heb nog steeds nawerking van de bestraling. Ik krijg rode plekken van het "verbranden " en mijn borst wordt harder. Dus lastig te voelen of er nu verkeerd weefsel groeit. Ook hij kon dat niet goed voelen. Maar aangezien ik in maart naar de Mamma poli moet en daar dan ook weer door de pletmachine moet, zal ik dan daar uitsluitsel over krijgen.
Hij heeft mij andere hormoon tabletten voorgeschreven. Meestal krijg je 2 en half jaar de ene en dan nog eens 2 en half jaar de andere hormonen. Maar aangezien ik weer eens alle bijwerkingen heb die je maar kunt krijgen van deze is het beter om gelijk over te gaan op de tweede soort. Ook daar zijn bijwerkingen van te verwachten. Alleen kan ik dan zelf bepalen of en welke bijwerkingen voor mij het best te dragen zijn. Ik heb de eerste  nu een half jaar geslikt, en nu mag ik dan de tweede weer een tijd proberen. Ik hoop dat de bijwerkingen daarvan beter te doen zijn. Ik hoop vooral dat ik me niet meer zo somber ga voelen, want dat is heel vervelend. Daar wordt ik gewoon chagrijnig van mezelf van. Omdat ik die volgende tabletten ga slikken moet ik ook een Osteoporose onderzoek krijgen. Dan meten ze de botdichtheid op. Omdat deze pillen dus de bijwerking hebben dat je botontkalking krijgt. Daar moet ik dan wel weer vit D en calcium voor bij slikken, maar ze houden dat dus goed in de gaten. Maar verder was hij tevreden. En ik eigenlijk ook wel.
Vorig jaar op 16 februari ontdekte ik bij mij zelf het knobbeltje en nu zijn we al weer een  jaar verder.
Er is veel gebeurd in het afgelopen jaar. En we hopen en bidden voor een beter "nieuw" jaar. Maar toch heb ik alles kunnen dragen al was het soms bijna onmenselijk.
Wat een zegen dat al mijn bekommernissen gelegd mogen worden bij Gods troon.

Laatse bestraling

Gisteren dan mijn laatste bestraling gehad. En dat was op zich wel een feestje waard. Zeker nu ik tot nu toe weinig bijwerkingen heb gemerkt. Mijn huid is wat verkleurd maar verder valt het mee.
Ik smeer twee x per dag met een speciale creme en er zijn nog geen open plekken. Alle keren heb ik zelf gereden en ben ik meestal alleen geweest. Dat was ook wel weer erg lekker om het zelf te kunnen doen. Mijn rechterarm heeft wat last van het raar moeten liggen met je arm maar dat zal wel weer slijten. Dus deze behandeling heb ik goed door staan en daar ben ik dankbaar voor.
Mijn vingertoppen en nagels willen nog niet zoals ik wil. Dus handwerken is er nog niet bij en dat wordt ik wel een beetje zat. Maar als dat het ergste is, dan valt het nog wel mee.
Het is lastig om je blouse niet dicht te kunnen knopen, dus dat moet ik vragen. Of om b.v. niet in je neus te kunnen peuteren. Dat leer je zo wel gelijk af. Er zijn zoveel dingen waarbij je je vingers nodig hebt daar kom ik nu wel achter.
Voor nu ga ik stoppen met dit blog. De komende jaren moet ik hormoonpillen slikken. En ja daar krijg je ook weer allerlei leuke dingen van zoals opvliegers. Maar het is goed te doen.
Over een half jaar mag ik weer naar de mammapoli voor een mammografie en kijken ze of het goed gaat. Verder blijft het vertrouwen dat God alles in Zijn hand heeft en ook mijn leven zo leid zoals Hij wil. Soms is dat moeilijk maar tot nu toe heeft Hij mij hierbij geholpen.
Er zijn veel factoren die daarbij hebben geholpen en helpen.
Daarom nogmaals dank, voor ieder die op wat voor manier dan ook mij heeft bijgestaan in de afgelopen moeilijke periode. Door een helpende hand, door een kaart, een telefoontje , een bezoekje, een bosje bloemen, een knuffel, een knipoog, een gesprek, er waren veel mensen die aan mij en ons dachten. Dat heeft ons goed gedaan. Maar voor nu wordt het hier even stil en ga ik weer proberen mijn andere blogs bij te houden. Er komen andere tijden en daar vertrouw ik op.

De afgelopen weken kon ik op zondag weer mee naar de kerk, ook dat is een zegen. Daar put ik troost uit. En daar krijg ik nieuwe kracht voor de week. Niet alleen door de preken, maar ook door wat we zingen.  Zo was er een dienst die mij veel troost gaf daarin zongen we Psalm 62, en ook Psalm 42. Wat een mooie Psalmen zijn dat toch. De eerste wil ik hier nog opschrijven en dan is het over met dit blog.
Psalm 62: 3 en 4 berijmd:

Wees stil, mijn ziel, keer u tot God.
Voorwaar, Hij is mijn vaste rots,
van Hem blijf ik mijn heil verwachten.
Alleen bij Hem is hulp in nood,
Hij is mijn burcht, zijn macht is groot,
ik wankel niet, Hij schenkt mij krachten.

In God is al mijn heil, mijn eer,
mijn sterke rots is God, de Heer,
mijn schuilplaats is Hij in het lijden.
Vertrouw op Hem, o volk, in smart.
Stort voor Hem uit geheel uw hart.
God is een toevlucht t' allen tijde.

Alles is goed.

Dat waren dan weer twee spannende weken, maar we hebben gisteren gehoord dat het weefsel bij Casper goedaardig was. En dat de prostaat niet vergroot was. Wat was dat een mooi bericht en wat zijn we God dankbaar!
Hij hoeft ook geen verdere behandeling te krijgen maar krijgt nog wel een vervolgonderzoek voor het eigenlijke probleem waar hij voor kwam. Dat onderzoek krijgt hij morgen al en over veertien dagen weer de uitslag. Maar eigenlijk kunnen ze gelijk al zien of er iets aan te doen is en of ze dan weten waar het aan zou kunnen liggen dat hij zo vaak moet plassen.....

Ik ben inmiddels op de helft van mijn bestralingen. Het gaat goed en tot nu toe merk ik er nog niet veel van. Behalve een wat geïrriteerde tepel die ik nu moet smeren met een zalfje.
Vandaag moest ik nog naar Assen om een afsluitend gesprek te hebben met de oncologie verpleegkundige en naar de Mammapoli voor een gesprek met de arts daar. Ik mag een half jaar bij hen weg blijven en dan krijg ik weer een mammografie en echo. Dus dat is een goed bericht.
Ik was gelijk door gereden van Assen naar Emmen voor de bestraling maar ondertussen begint dat heen en weer rijden me wel wat op te breken. Ben me daar toch moe vandaag!!!!!!!!
Vanmorgen zijn er drie nagels afgevallen. Dus die ben ik kwijt kunnen ze ook niet meer haken of in de weg zitten. Wel al weer drie nieuwe pleisters om mijn vingers voor nagels die al weer zo ver zijn dat ik overal aan blijf haken maar nog niet helemaal los zitten.
Mijn teen nagels zijn ook erg aan het irriteren, maar die zitten nog niet genoeg los.
Het kan zo wel een jaar duren dus we houden maar geduld.

Onder weg naar Emmen heb ik elke x een cd op van Praise Him en dan kan ik lekker mee zingen.
Daar hoorde ik weer het volgende lied en dat vind ik wel toepasselijk:

Rust mijn ziel, uw God is Koning,
heel de wereld zijn gebied.
Alles wisselt op zijn wenken,
maar Hij zelf verandert niet.

Ieder woelt hier om verand'ring
en betreurt ze dag aan dag,
hunkert naar hetgeen hij zien zal,
wenst terug 't geen hij eens zag.

Rust mijn ziel, uw God is Koning!
Wees tevreden met uw lot!
Zie, hoe alles hier verandert,en verlang alleen naar God!

We zijn bijna aan het eind van mijn behandeling tegen Borstkanker. Behalve dat ik nog 5 jaar hormonen moet slikken en elk half jaar op controle moet komen. Ik krijg nogal eens de vraag of ik al weet of het resultaat heeft gehad. Maar helaas dat kan niemand weten. Over vijf jaar mag ik stoppen met de hormoonbehandeling. Als in die tijd de kanker niet terug gekomen is noemen ze je: beter. Maar zeker weten doen we het nooit. En dat geeft soms wat onrust maar toch weet ik mij geborgen bij God. En krijg ik enorm veel rust voor nu en voor de toekomst. Die rust wens ik iedereen toe.

Casper geopereerd en ik inmiddels aan de bestralingen.

Inderdaad is Casper Gisteren geopereerd aan zijn blaas. Daar is iets weggehaald wat er niet hoort te zitten. De operatie is goed gegaan en ook met Casper ging het heel voorspoedig. Hij werd aan het eind van de morgen geholpen en zou dan een nacht moeten blijven. Omdat de blaas gespoeld moet worden tot er geen bloed meer komt. Wij kwamen s,avonds op bezoek en de katheter was er inmiddels al uit dus het spoelen was al niet meer nodig. Hij was na de operatie eigenlijk gelijk goed helder en als het mee zat mocht hij met ons mee naar huis. Het wachten was op de arts en die kwam al snel langs. Ook zij vond dat hij naar huis mocht. Alles was prima verlopen en als hij nog een keer goed geplast had mocht hij gaan. Dat was natuurlijk super. Het leek wel of er niets gedaan was!
Maar om acht uur konden we dus huiswaarts keren met manlief. En daar gaat het goed mee.
De uitslag van het PL kunnen we pas over veertien dagen krijgen. Dus daar is nu het wachten op.
Ik ben maandag gestart met met de bestralingen. Maandag is Joke mee geweest en zijn we doorgereden naar Hardenberg. Daar stonden nog twee bedden in de tent en die moeten naar Zoetermeer. Dus die hebben we opgehaald en daarna weer naar huis.
Het bestralen gaat prima en ik ben de andere dagen alleen gegaan. Dat gaat goed. Ik ben gerust wel moe maar niet te moe om te rijden. En de behandeling is ongeveer een kwartier en dan sta ik weer buiten.
De hormoontabletten verdraag ik goed. Geen misselijkheid wat de meeste mensen hebben. Wel opgezette voeten en enkels van het vocht. En ik slaap slecht. Ik weet niet of het daardoor komt. Moet er weer vele malen uit om te plassen. Maar goed tot nu toe gaat het aardig.
Mijn smaak komt weer terug en ik begin weer trek te krijgen in eten.
Kijk dat is wel anders geweest de afgelopen maanden.
Mijn nagels zijn aan het loslaten en dat voelt absoluut niet fijn. En ik hoop dat ze er snel afvallen dan kunnen mijn nieuwe nagels weer lekker doorgroeien.
Dus al met al gaat het langzaam aan steeds beter. En daar zijn we dankbaar voor.

Psalm 122.

Ik hef mijn ogen op naar de bergen:

vanwaar zal mijn hulp komen?

Mijn hulp is van de HERE,

die hemel en aarde gemaakt heeft.

Hij zal niet toelaten, dat uw voet wankelt,

uw Bewaarder zal niet sluimeren.

Zie, de Bewaarder van Israël

sluimert noch slaapt.

De HERE is uw Bewaarder,

de HERE is uw schaduw aan uw rechterhand.

De zon zal u des daags niet steken,

noch de maan des nachts.

De HERE zal u bewaren voor alle kwaad,

Hij zal uw ziel bewaren.

De HERE zal uw uitgang en uw ingang bewaren

van nu aan tot in eeuwigheid.

Drie weken na....

Het moet nog steeds tot me doordringen: ik hoef geen chemo meer! Ik begin langzaam op te knappen.
Er komt weer wat haar op mijn hoofd, wat dun pluizig haar. Maar het is weer aan het groeien.
Mijn vingers en voeten en dergelijke doen nog zeer, maar alleen het feit al dat het niet meer hoeft maakt het makkelijker de dragen. Ik ben nog reuze moe, en voel me een vaatdoek, maar dat maakt niet uit. Gisteren zelf even naar de winkel geweest, en van de week ook Casper zijn spijkerbroek zelf korter gemaakt. Die lag hier al een aantal weken te wachten. Een blouse die veel te wijd was geworden heb ik voorzien van elastiek aan de onderkant en nu valt hij beter. Dat krijg je als je zoveel afvalt. Gelukkig had ik op zolder nog kleding liggen die ik ooit heb gedragen toen ik zo zwaar was als ik nu ben. Dus die kan ik nu weer mooi aan. Maar deze blouse past mooi bij twee driekwarts broeken die ik heb en kon zo weer "passend" gemaakt worden.
De smaak begint wat terug te komen. Ik proef tenminste gewoon karnemelk als ik dat neem.
Ik hoop dat het snel weer verder terug is.
Vanmorgen naar de poli in Emmen geweest voor de bestralingen.
Twee gesprekken gehad, met de verpleegkundige en de arts, en daarna kon ik voor de MRI scan en het zetten van de tatoo puntjes en de lijntjes. Dus ik ben beklad! Met inkt nog wel en ook in het rood.
Maar het ging allemaal goed, en is goed te doen. Krijg wel pijn in mijn arm omdat die ophoog moet liggen, maar ik heb nog Fysio te goed dus ik denk dat ik die maar ga opmaken.
Ik zal tussen 2 september en 2 oktober elke dag dus bezet zijn. Er zullen 23 bestralingen plaats vinden. En daarna ben ik er helemaal klaar mee.....tot februari dan. Dan krijg ik weer een controle.

12 de dag Laatste chemo.

Volgens mij was het lest best! Afgelopen week enorm ziek geweest. Ik had zoveel pijn dat ik van ellende niets meer kon. Heb bijna heel de week in bed gelegen. En vanaf Donderdag heb ik injecties gekregen van de HA tegen de pijn, en het weekeinde heb ik een morfine pleister gehad.
Niets hielp wat ik ook probeerde. Pijn in al mijn spieren en gewrichten. Slapen ging niet, lopen ging niet, zitten, liggen en staan. Het was allemaal te pijnlijk. Zo veel mogelijk maar in mijn slaapkamer geweest op bed enz enz. En geprobeerd mij een beetje af te sluiten voor de wereld. Maar het was wederom een zware week.
Vrijdag geprobeerd te douchen maar dat was een drama. Ik kon niet meer op staan en Casper moest me helpen met afdrogen een aankleden. En daarna weer heel de dag bij komen. Wat kan een mens dan zich hulpeloos voelen.
Maar vandaag heb ik zelf kunnen douchen, wel met de deur open en Arike in de buurt. Maar op mijn gemak heb ik het kunnen doen.
De morfine is gestopt en de pijn is gewoon te doen.
Dus ik probeer weer te zorgen dat ik nu maar weer op krachten kom, want ik ben net een oud wijfie zoals ik hier rond strompel.  Elke muur moet ik vast houden. En elke stoel ga ik maar even op zitten...
Maar het gaat gelukkig weer bergopwaarts.  En daar ben ik dan wel weer erg blij mee.
Dat dal van diepe duisternis heb ik afgelopen week wel ervaren. Je moet uitkijken dat je de moed niet gaat opgeven.
A.s. Woensdag ga ik naar de oncoloog voor de bespreking van mijn verdere behandeling.
Ik ga dan de hormonen krijgen en ben benieuwd welke ik nu moet gaan nemen.
Volgende week vrijdag moet ik dan naar Emmen voor de bespreking van de bestralingen en onderzoeken. Dat zou afgelopen vrijdag zijn maar doordat ik zo ziek was kon dat niet.
Dus eerst even tijd om bij te komen en weer op krachten te gaan komen.

De laatste chemo is er in!

En uiteraard ging dat niet zonder obstakels maar dat hoort zo een beetje bij me.....begin ik te denken.
Vandaag ging Anneke mee, ze wilde het ook weleens meemaken. En dan kon ze mooi boodschappen doen bij de Jumbo tussen door.

gekregen van Matthias met zijn naam zelf geschreven!

We waren op tijd in Assen, om 8.40u. Dat is zo een beetje op zijn vroegst. De anderen komen meestal een uurtje later. Het was vandaag best druk bij de chemo kamer, 8 stoelen allemaal bezet en op de andere kamer de vier bedden ook. Dus het was volle bak chemo. En trouwens allemaal verschillend wat ze moesten krijgen. Maar al snel had ik een naaldje geplaatst en daar was een buisjes bloed al snel afgenomen. Die ging naar het lab om te kijken of de chemo door kon gaan. Ondertussen heeft Anneke gezorgd dat ik weer kon internetten op mijn tablet. Even over negen uur belde de oncologie verpleegkundige dat een andere mevrouw en ik nog een afspraak hadden met haar voor een gesprek.
Oeps dat waren ze vergeten. Dus eerst die mevrouw en daarna zou ik naar beneden gaan.
Dus toen ik hoorde dat het goed was en de chemo door kon gaan, moest ik eerst nog naar beneden.
Maar de chemo werd besteld bij de apotheek dat ze die konden gaan klaar maken. Dan moet je altijd nog een 20 minuten wachten voor die er is, dus in die tijd dacht ik wel klaar te zijn.....mis gedacht dus.

Gekregen van Sem.

Beneden ging Anneke mee naar binnen zodat ze daarna lekker naar de jumbo kon voor de boodschappen. En ja, hoor het gebruikelijke praatje, hoe het nu gaat en dat het allemaal wel erg heftig is voor mij. Heftiger dan bij de meeste patiënten. En ja, dat besef ik ook. Gelukkig dat het niet voor iedereen zo heftig is. Maar deze laatste kuur ging een stuk beter. En voor de laatste hoop ik zeker op VOOR-Bijwerkingen zoals ze op het forum zeggen.
Maar ja, toen kwam het eten aan de orde en hoeveel ik afgevallen was....Inmiddels dus 15 kilo. Dat is met mijn overgewicht natuurlijk niet erg alleen nu wel. Nu noemde ze het zelfs dat ik ondervoed was!
Kun je nagaan, toen ik doodziek was en aangaf dat ik bijna niet kon eten, wat ik dus bij elke keer dat ik weer kwam vertelde, en ook toen ik extra naar de Onco moest en opgenomen werd in het ziekenhuis. Werd er mij verteld: dat is niet zo erg hoor mevrouw dat komt straks wel weer goed!
En nu zou ik ondervoed zijn....bij mijn laatste kuur krijg ik ineens allerlei instructies wat ik zou moeten doen en vooral naar een Diëtiste. Want ja, nu moet toch wel mijn chemo aangepast gaan worden. Dus er moesten allerlei telefoontjes gepleegd worden om de juiste verantwoordelijke te vinden die moest gaan berekenen of en hoeveel het dan aangepast moest worden. De apotheek bellen dat mijn chemo weer in de kast kon omdat het aangepast zou moeten worden en er dus waarschijnlijk nieuwe gemaakt moest worden......ach ja.
Daarna kwam de bestraling aan de orde. En daar vroeg ik gelijk of ik ook in Emmen de bestralingen kon krijgen omdat ik daar dichterbij woon dan bij Groningen. En ja, dat kon. Alleen waren mijn gegevens al gestuurd naar Groningen dus daar moesten dan weer een paar telefoontjes aan gewaagd worden voor dat het geregeld was. Maar het is geregeld ik mag naar Emmen. Dat scheelt een hoop KM rijden en ook ontloop ik de rondweg van Groningen met al haar file,s en de stad hoef ik dan ook niet door. Lekker.
En toen mocht ik weer naar boven en kon Anneke naar de Jumbo.
Boven moest ik dus wachten op de uitslag van de chemo hoeveelheid en ja, hoor het kon gelijk blijven. Dus die kon weer verder afgemaakt worden en uiteindelijk hing om kwart voor Elf de chemo eraan. Als allerlaatste van al die mensen en ik was er als eerste!
Maar ja, ik allang blij dat het door mocht gaan en dan maar later naar huis. Niks aan te doen.
Voor Casper was dat weer jammer, want hij moest om 14.00 bij de anesthesist zijn in Heerenveen. Nu kon hij dan niet met de Berlingo maar met Anneke haar auto ging het ook.
Hij kan over ongeveer drie weken een oproep verwachten om het weefsel wat in zijn blaas zit en er niet hoort weg te laten halen. Hij moet dan een nacht blijven. Ook weer spannend want wat zal die uitslag brengen?
Ook dit mogen en kunnen we weer in de handen van God leggen.
Bij ons trouwen kregen wij als tekst Psalm 55:

23 Werp uw bekommernis op de HERE,
Hij zal voor u zorgen;
Hij zal nimmermeer toelaten, dat de rechtvaardige wankelt. 

Deze tekst had niet beter gekozen kunnen worden. Wij zien daar de hand van de Here in.

Deze Psalm eindigt met de woorden: Ik echter vertrouw op U.