Ruim een jaar na de laatste chemo, en God dankbaar!

Net terug van vakantie wat een heerlijke drietal weken geweest is. Genoten van de natuur, kunnen fietsen en ook best wel wat stukken kunnen wandelen. Elke x tussendoor dan weer een dag of twee bijkomen met niks doen.....( spelletjes of lezen op de tablet).
En ja dan ben je thuis en begint het lieve leven weer.
Maandag gelijk maar naar de oncoloog en daar mee overlegd over de hormoontabletten die ik nog 4 jaar zou moeten slikken. Ik kreeg een mooie tabel te zien die hij had losgelaten op mijn "geval". Dus leeftijd, welke vorm, in welk stadium en hoeveel klieren er besmet waren. En dan komt daar een tabel uit waar je dan kunt zien hoe het statistisch gezien er met mij voorstaat. Nu dat viel reuze mee....
Alles bij elkaar genomen gaat het om 2%. Wat ook maar een gegeven is waar je eigenlijk niets mee kunt. Zeker als je niet vertrouwt op statistieken, maar je vertrouwen op God ligt die niet doet aan statistieken. Ik heb dat dan ook maar verteld aan de vriendelijk arts. Die overigens helemaal met mij ging meedenken en zelf ook al aangaf dat het eigenlijk gekkenwerk is, als je zoveel bijverschijnselen hebt van de medicatie, die je dan ook alleen inneemt voor 2% meer overlevingskans op wat eigenlijk? Ik zit al voor het grootste gedeelte in de goede modus. Dus voor mij en voor Casper is het in ieder geval duidelijk: die pillen gaan de prullenbak ik. Voor de vakantie kon ik niets. Niet wandelen, niet fietsen en had de hele dag veel pijn, kon eigenlijk de kinderen en kleinkinderen niet goed meer om me heen verdragen. Om dat voor zo weinig nog 4 jaar vol te houden is niet echt waar ik op zit te wachten. Dus die gaan aan de kant. Opluchting!
Maar ja, ik ontdekte een dag voor Casper zijn verjaardag dus weer een knobbeltje. Nu niet op de borst maar er tussen. Duidelijk zichtbaar als je van opzij kijkt en ook goed voelbaar. Weer gezien doordat ik langs de spiegel liep en toevallig mijn oog erop viel. Die spiegel gaat niet meer weg dat kan ik jullie verzekeren!
Gelijk maandag met de oncoloog over gehad, en die heeft mij verwezen naar de chirurg. En gelukkig kan ik daar al snel terecht. Maandag mag ik bij haar langs komen en dan zal er wel een bioptie gedaan worden. Dus het is weer onzeker.
Even weer slikken, en onszelf weer in de vertrouw modus zetten.
Lastig maar meer kunnen we toch niet doen.
Inmiddels de Chirurg gezien en die was heel doortastend. Ik kon gelijk terecht voor een echo. Nu ja, gelijk, we moesten eerst weer even terug naar Appelscha om vervolgens een 1 1/2 uur later weer terug te rijden voor de echo. Die ging goed en de arts vertelde gelijk dat het ging om een goedaardige vetknobbeltje waar verder niets aan gedaan hoeft te worden. Hij adviseerde mij om vooral nu niet meer elke x er aan te gaan zitten voelen en kijken, want die blijft daar echt wel zitten en het kan geen kwaad. Makkelijker gezegd dan gedaan want afgelopen week heb ik denk ik wel duizend x gekeken en gevoeld of het wel echt zo was. Maar God dankbaar dat het niet kwaadaardig is en een onschuldig vetknobbeltje.  
Ook kreeg ik gisteren een CT scan van de onderrug omdat ik daar toch wel enorm veel pijn aan heb. Ik kan slecht liggen, en zeker niet op mijn rug. Als ik opsta moet ik eerst een half uur in een stoel gaan zitten voor ik iets kan. Dus dan ga ik eerst maar ontbijten en daarna douchen en aankleden.
Voelt niet goed en ik wil toch wel weten of dat met de kanker te maken heeft, of dat het nog van de val is die ik vorig jaar januari heb gemaakt toen Casper en ik een mid-weekje weg waren. Ik hoor als het goed is vrijdag hier de uitslag van. Inmiddels ook de uitslag binnen van de scan. Allereerst zei de HA aan de telefoon dat er een minieme slijtage zou zijn. Dat kwam mij erg vreemd over aangezien ik zo een 15 jaar geleden al heb gehoord in Nijmegen na een MRI dat ik ernstige vorm van Artrose heb aan de wervelkolom en een dubbele scoliose. Dus ik wilde daar wel even over praten met de HA. Toen moest we wel toegeven dat ik gelijk had. Maar dat ze nu alleen hadden gekeken of er vorig jaar met die val soms iets gebroken was wat op de zenuw kon drukken. Maar zoals ik toen ook hoorde en  nu wel weer duidelijk werd is het een kwestie van mee leren leven. Ik ben nu wel doorverwezen naar een revalidatie arts die mijn spieren op een goede manier kan helpen weer sterk te worden. Vandaag zag ik op het nieuws daar iets over en dat is dan de bedoeling. Ik wacht wel weer af en ga de tens er maar weer elke dag opzetten. Zoals jullie begrijpen was ik en mijn familie de afgelopen tien dagen even in een bepaalde spanning en afwachting van uitslagen en zijn we nu allen opgelucht en blij dat de kanker niet terug is zoals het er nu uit laat zien.
Gaan we weer met nieuw vertrouwen en moed verder op de weg die ik moet gaan.
Ons huis heet: Domus Spei----Huis van Hoop en dat heeft al vele malen bewezen precies de juiste keuze te zijn geweest.

De tekst van het lied waar dit uitkomt wil ik jullie niet onthouden.

Nooit kan 't geloof te veel verwachten,
des Heilands woorden zijn gewis.
't Faalt aardse vrienden vaak aan krachten,
maar nooit een vriend als Jezus is.
Wat zou ooit zijne macht beperken?
't Heelal staat onder zijn gebied!
Wat zijne liefde wil bewerken,
ontzegt Hem zijn vermogen niet.

Die hoop moet al ons leed verzachten.
Komt, reisgenoten, 't hoofd omhoog!
Voor hen, die 't heil des Heren wachten,
zijn bergen vlak en zeeën droog.
O zaligheid niet af te meten,
o vreugd, die alle smart verbant!
Daar is de vreemd'lingschap vergeten,
en wij, wij zijn in 't Vaderland!

Goed gekeurd voor een jaar!

Dat was weer even spannend gisteren. Eerst moest ik onder de pletmachine. Wat in het geheel erg onprettig was. Maar het is voor het goede doel, dus tanden op elkaar en concentreren op wat anders. Dan wachten tot de radioloog er naar heeft gekeken en wachten of je een briefje mee krijgt, want dan is het goed. En ja hoor, we kregen het begeerde briefje mee!
Dan moet je nog naar de mammacare verpleegkundige die vervolgens je het hemd van het lijf vraagt. En een onderzoek. Nu heb ik veel oedeem in mijn borst en arm, schouder. Daar krijg ik oedeemtherapie voor. Alleen helpt dat niet echt. Ik krijg steeds meer pijn en kan ook steeds minder doen met die arm. Nu komt dat als late reactie op de bestraling. Bij sommige mensen komt dat voor en ik ben de gelukkige! Joepie!
Maar gelukkig is daar wel een behandeling voor die ik nu zal gaan krijgen.
Wel erg intensief want het houd in dat ik tenminste 6 weken elke dag nar Hoogeveen moet om daar 2 uur in een hogedruk ruimte te gaan zitten met een masker op waardoor 100% zuurstof komt. Ze noemen het hyperbare zuurstoftherapie
 Er is ook site over waar je zou kunnen lezen hoe het in zijn werk gaat. Ik weet nog niet wanneer het gaat beginnen maar dat kan al snel zijn.
www.ivhg.nl is de site.
Ik hoop dat het mij inderdaad gaat helpen en we geven het verder maar gewoon over in Gods hand.
We zijn God ook erg dankbaar dat het tot nu toe verder best goed mag gaan, buiten de ongemakken. Er is geen nieuwe tumor gekomen en we gaan dan ook dit nieuwe jaar vol vertrouwen tegemoet.

Eerst controle Oncoloog.

Vandaag mocht ik dan weer voor het eerst sinds een paar maanden naar de oncoloog. En ja, je hebt allerlei twijfels. En angsten. Zou het goed zijn of niet? Is dat wat ik voel wel goed of niet?
En eerlijk gezegd kan hij dat dus ook gewoon niet zeggen. Het is toch weer een kwestie van vertrouwen. Vertrouwen in je eigen lichaam maar vooral vertrouwen op God. Die toch heel mijn leven in Zijn hand heeft.
Ik heb nog steeds nawerking van de bestraling. Ik krijg rode plekken van het "verbranden " en mijn borst wordt harder. Dus lastig te voelen of er nu verkeerd weefsel groeit. Ook hij kon dat niet goed voelen. Maar aangezien ik in maart naar de Mamma poli moet en daar dan ook weer door de pletmachine moet, zal ik dan daar uitsluitsel over krijgen.
Hij heeft mij andere hormoon tabletten voorgeschreven. Meestal krijg je 2 en half jaar de ene en dan nog eens 2 en half jaar de andere hormonen. Maar aangezien ik weer eens alle bijwerkingen heb die je maar kunt krijgen van deze is het beter om gelijk over te gaan op de tweede soort. Ook daar zijn bijwerkingen van te verwachten. Alleen kan ik dan zelf bepalen of en welke bijwerkingen voor mij het best te dragen zijn. Ik heb de eerste  nu een half jaar geslikt, en nu mag ik dan de tweede weer een tijd proberen. Ik hoop dat de bijwerkingen daarvan beter te doen zijn. Ik hoop vooral dat ik me niet meer zo somber ga voelen, want dat is heel vervelend. Daar wordt ik gewoon chagrijnig van mezelf van. Omdat ik die volgende tabletten ga slikken moet ik ook een Osteoporose onderzoek krijgen. Dan meten ze de botdichtheid op. Omdat deze pillen dus de bijwerking hebben dat je botontkalking krijgt. Daar moet ik dan wel weer vit D en calcium voor bij slikken, maar ze houden dat dus goed in de gaten. Maar verder was hij tevreden. En ik eigenlijk ook wel.
Vorig jaar op 16 februari ontdekte ik bij mij zelf het knobbeltje en nu zijn we al weer een  jaar verder.
Er is veel gebeurd in het afgelopen jaar. En we hopen en bidden voor een beter "nieuw" jaar. Maar toch heb ik alles kunnen dragen al was het soms bijna onmenselijk.
Wat een zegen dat al mijn bekommernissen gelegd mogen worden bij Gods troon.

Laatse bestraling

Gisteren dan mijn laatste bestraling gehad. En dat was op zich wel een feestje waard. Zeker nu ik tot nu toe weinig bijwerkingen heb gemerkt. Mijn huid is wat verkleurd maar verder valt het mee.
Ik smeer twee x per dag met een speciale creme en er zijn nog geen open plekken. Alle keren heb ik zelf gereden en ben ik meestal alleen geweest. Dat was ook wel weer erg lekker om het zelf te kunnen doen. Mijn rechterarm heeft wat last van het raar moeten liggen met je arm maar dat zal wel weer slijten. Dus deze behandeling heb ik goed door staan en daar ben ik dankbaar voor.
Mijn vingertoppen en nagels willen nog niet zoals ik wil. Dus handwerken is er nog niet bij en dat wordt ik wel een beetje zat. Maar als dat het ergste is, dan valt het nog wel mee.
Het is lastig om je blouse niet dicht te kunnen knopen, dus dat moet ik vragen. Of om b.v. niet in je neus te kunnen peuteren. Dat leer je zo wel gelijk af. Er zijn zoveel dingen waarbij je je vingers nodig hebt daar kom ik nu wel achter.
Voor nu ga ik stoppen met dit blog. De komende jaren moet ik hormoonpillen slikken. En ja daar krijg je ook weer allerlei leuke dingen van zoals opvliegers. Maar het is goed te doen.
Over een half jaar mag ik weer naar de mammapoli voor een mammografie en kijken ze of het goed gaat. Verder blijft het vertrouwen dat God alles in Zijn hand heeft en ook mijn leven zo leid zoals Hij wil. Soms is dat moeilijk maar tot nu toe heeft Hij mij hierbij geholpen.
Er zijn veel factoren die daarbij hebben geholpen en helpen.
Daarom nogmaals dank, voor ieder die op wat voor manier dan ook mij heeft bijgestaan in de afgelopen moeilijke periode. Door een helpende hand, door een kaart, een telefoontje , een bezoekje, een bosje bloemen, een knuffel, een knipoog, een gesprek, er waren veel mensen die aan mij en ons dachten. Dat heeft ons goed gedaan. Maar voor nu wordt het hier even stil en ga ik weer proberen mijn andere blogs bij te houden. Er komen andere tijden en daar vertrouw ik op.

De afgelopen weken kon ik op zondag weer mee naar de kerk, ook dat is een zegen. Daar put ik troost uit. En daar krijg ik nieuwe kracht voor de week. Niet alleen door de preken, maar ook door wat we zingen.  Zo was er een dienst die mij veel troost gaf daarin zongen we Psalm 62, en ook Psalm 42. Wat een mooie Psalmen zijn dat toch. De eerste wil ik hier nog opschrijven en dan is het over met dit blog.
Psalm 62: 3 en 4 berijmd:

Wees stil, mijn ziel, keer u tot God.
Voorwaar, Hij is mijn vaste rots,
van Hem blijf ik mijn heil verwachten.
Alleen bij Hem is hulp in nood,
Hij is mijn burcht, zijn macht is groot,
ik wankel niet, Hij schenkt mij krachten.

In God is al mijn heil, mijn eer,
mijn sterke rots is God, de Heer,
mijn schuilplaats is Hij in het lijden.
Vertrouw op Hem, o volk, in smart.
Stort voor Hem uit geheel uw hart.
God is een toevlucht t' allen tijde.

Alles is goed.

Dat waren dan weer twee spannende weken, maar we hebben gisteren gehoord dat het weefsel bij Casper goedaardig was. En dat de prostaat niet vergroot was. Wat was dat een mooi bericht en wat zijn we God dankbaar!
Hij hoeft ook geen verdere behandeling te krijgen maar krijgt nog wel een vervolgonderzoek voor het eigenlijke probleem waar hij voor kwam. Dat onderzoek krijgt hij morgen al en over veertien dagen weer de uitslag. Maar eigenlijk kunnen ze gelijk al zien of er iets aan te doen is en of ze dan weten waar het aan zou kunnen liggen dat hij zo vaak moet plassen.....

Ik ben inmiddels op de helft van mijn bestralingen. Het gaat goed en tot nu toe merk ik er nog niet veel van. Behalve een wat geïrriteerde tepel die ik nu moet smeren met een zalfje.
Vandaag moest ik nog naar Assen om een afsluitend gesprek te hebben met de oncologie verpleegkundige en naar de Mammapoli voor een gesprek met de arts daar. Ik mag een half jaar bij hen weg blijven en dan krijg ik weer een mammografie en echo. Dus dat is een goed bericht.
Ik was gelijk door gereden van Assen naar Emmen voor de bestraling maar ondertussen begint dat heen en weer rijden me wel wat op te breken. Ben me daar toch moe vandaag!!!!!!!!
Vanmorgen zijn er drie nagels afgevallen. Dus die ben ik kwijt kunnen ze ook niet meer haken of in de weg zitten. Wel al weer drie nieuwe pleisters om mijn vingers voor nagels die al weer zo ver zijn dat ik overal aan blijf haken maar nog niet helemaal los zitten.
Mijn teen nagels zijn ook erg aan het irriteren, maar die zitten nog niet genoeg los.
Het kan zo wel een jaar duren dus we houden maar geduld.

Onder weg naar Emmen heb ik elke x een cd op van Praise Him en dan kan ik lekker mee zingen.
Daar hoorde ik weer het volgende lied en dat vind ik wel toepasselijk:

Rust mijn ziel, uw God is Koning,
heel de wereld zijn gebied.
Alles wisselt op zijn wenken,
maar Hij zelf verandert niet.

Ieder woelt hier om verand'ring
en betreurt ze dag aan dag,
hunkert naar hetgeen hij zien zal,
wenst terug 't geen hij eens zag.

Rust mijn ziel, uw God is Koning!
Wees tevreden met uw lot!
Zie, hoe alles hier verandert,en verlang alleen naar God!

We zijn bijna aan het eind van mijn behandeling tegen Borstkanker. Behalve dat ik nog 5 jaar hormonen moet slikken en elk half jaar op controle moet komen. Ik krijg nogal eens de vraag of ik al weet of het resultaat heeft gehad. Maar helaas dat kan niemand weten. Over vijf jaar mag ik stoppen met de hormoonbehandeling. Als in die tijd de kanker niet terug gekomen is noemen ze je: beter. Maar zeker weten doen we het nooit. En dat geeft soms wat onrust maar toch weet ik mij geborgen bij God. En krijg ik enorm veel rust voor nu en voor de toekomst. Die rust wens ik iedereen toe.

Casper geopereerd en ik inmiddels aan de bestralingen.

Inderdaad is Casper Gisteren geopereerd aan zijn blaas. Daar is iets weggehaald wat er niet hoort te zitten. De operatie is goed gegaan en ook met Casper ging het heel voorspoedig. Hij werd aan het eind van de morgen geholpen en zou dan een nacht moeten blijven. Omdat de blaas gespoeld moet worden tot er geen bloed meer komt. Wij kwamen s,avonds op bezoek en de katheter was er inmiddels al uit dus het spoelen was al niet meer nodig. Hij was na de operatie eigenlijk gelijk goed helder en als het mee zat mocht hij met ons mee naar huis. Het wachten was op de arts en die kwam al snel langs. Ook zij vond dat hij naar huis mocht. Alles was prima verlopen en als hij nog een keer goed geplast had mocht hij gaan. Dat was natuurlijk super. Het leek wel of er niets gedaan was!
Maar om acht uur konden we dus huiswaarts keren met manlief. En daar gaat het goed mee.
De uitslag van het PL kunnen we pas over veertien dagen krijgen. Dus daar is nu het wachten op.
Ik ben maandag gestart met met de bestralingen. Maandag is Joke mee geweest en zijn we doorgereden naar Hardenberg. Daar stonden nog twee bedden in de tent en die moeten naar Zoetermeer. Dus die hebben we opgehaald en daarna weer naar huis.
Het bestralen gaat prima en ik ben de andere dagen alleen gegaan. Dat gaat goed. Ik ben gerust wel moe maar niet te moe om te rijden. En de behandeling is ongeveer een kwartier en dan sta ik weer buiten.
De hormoontabletten verdraag ik goed. Geen misselijkheid wat de meeste mensen hebben. Wel opgezette voeten en enkels van het vocht. En ik slaap slecht. Ik weet niet of het daardoor komt. Moet er weer vele malen uit om te plassen. Maar goed tot nu toe gaat het aardig.
Mijn smaak komt weer terug en ik begin weer trek te krijgen in eten.
Kijk dat is wel anders geweest de afgelopen maanden.
Mijn nagels zijn aan het loslaten en dat voelt absoluut niet fijn. En ik hoop dat ze er snel afvallen dan kunnen mijn nieuwe nagels weer lekker doorgroeien.
Dus al met al gaat het langzaam aan steeds beter. En daar zijn we dankbaar voor.

Psalm 122.

Ik hef mijn ogen op naar de bergen:

vanwaar zal mijn hulp komen?

Mijn hulp is van de HERE,

die hemel en aarde gemaakt heeft.

Hij zal niet toelaten, dat uw voet wankelt,

uw Bewaarder zal niet sluimeren.

Zie, de Bewaarder van Israël

sluimert noch slaapt.

De HERE is uw Bewaarder,

de HERE is uw schaduw aan uw rechterhand.

De zon zal u des daags niet steken,

noch de maan des nachts.

De HERE zal u bewaren voor alle kwaad,

Hij zal uw ziel bewaren.

De HERE zal uw uitgang en uw ingang bewaren

van nu aan tot in eeuwigheid.

Drie weken na....

Het moet nog steeds tot me doordringen: ik hoef geen chemo meer! Ik begin langzaam op te knappen.
Er komt weer wat haar op mijn hoofd, wat dun pluizig haar. Maar het is weer aan het groeien.
Mijn vingers en voeten en dergelijke doen nog zeer, maar alleen het feit al dat het niet meer hoeft maakt het makkelijker de dragen. Ik ben nog reuze moe, en voel me een vaatdoek, maar dat maakt niet uit. Gisteren zelf even naar de winkel geweest, en van de week ook Casper zijn spijkerbroek zelf korter gemaakt. Die lag hier al een aantal weken te wachten. Een blouse die veel te wijd was geworden heb ik voorzien van elastiek aan de onderkant en nu valt hij beter. Dat krijg je als je zoveel afvalt. Gelukkig had ik op zolder nog kleding liggen die ik ooit heb gedragen toen ik zo zwaar was als ik nu ben. Dus die kan ik nu weer mooi aan. Maar deze blouse past mooi bij twee driekwarts broeken die ik heb en kon zo weer "passend" gemaakt worden.
De smaak begint wat terug te komen. Ik proef tenminste gewoon karnemelk als ik dat neem.
Ik hoop dat het snel weer verder terug is.
Vanmorgen naar de poli in Emmen geweest voor de bestralingen.
Twee gesprekken gehad, met de verpleegkundige en de arts, en daarna kon ik voor de MRI scan en het zetten van de tatoo puntjes en de lijntjes. Dus ik ben beklad! Met inkt nog wel en ook in het rood.
Maar het ging allemaal goed, en is goed te doen. Krijg wel pijn in mijn arm omdat die ophoog moet liggen, maar ik heb nog Fysio te goed dus ik denk dat ik die maar ga opmaken.
Ik zal tussen 2 september en 2 oktober elke dag dus bezet zijn. Er zullen 23 bestralingen plaats vinden. En daarna ben ik er helemaal klaar mee.....tot februari dan. Dan krijg ik weer een controle.

12 de dag Laatste chemo.

Volgens mij was het lest best! Afgelopen week enorm ziek geweest. Ik had zoveel pijn dat ik van ellende niets meer kon. Heb bijna heel de week in bed gelegen. En vanaf Donderdag heb ik injecties gekregen van de HA tegen de pijn, en het weekeinde heb ik een morfine pleister gehad.
Niets hielp wat ik ook probeerde. Pijn in al mijn spieren en gewrichten. Slapen ging niet, lopen ging niet, zitten, liggen en staan. Het was allemaal te pijnlijk. Zo veel mogelijk maar in mijn slaapkamer geweest op bed enz enz. En geprobeerd mij een beetje af te sluiten voor de wereld. Maar het was wederom een zware week.
Vrijdag geprobeerd te douchen maar dat was een drama. Ik kon niet meer op staan en Casper moest me helpen met afdrogen een aankleden. En daarna weer heel de dag bij komen. Wat kan een mens dan zich hulpeloos voelen.
Maar vandaag heb ik zelf kunnen douchen, wel met de deur open en Arike in de buurt. Maar op mijn gemak heb ik het kunnen doen.
De morfine is gestopt en de pijn is gewoon te doen.
Dus ik probeer weer te zorgen dat ik nu maar weer op krachten kom, want ik ben net een oud wijfie zoals ik hier rond strompel.  Elke muur moet ik vast houden. En elke stoel ga ik maar even op zitten...
Maar het gaat gelukkig weer bergopwaarts.  En daar ben ik dan wel weer erg blij mee.
Dat dal van diepe duisternis heb ik afgelopen week wel ervaren. Je moet uitkijken dat je de moed niet gaat opgeven.
A.s. Woensdag ga ik naar de oncoloog voor de bespreking van mijn verdere behandeling.
Ik ga dan de hormonen krijgen en ben benieuwd welke ik nu moet gaan nemen.
Volgende week vrijdag moet ik dan naar Emmen voor de bespreking van de bestralingen en onderzoeken. Dat zou afgelopen vrijdag zijn maar doordat ik zo ziek was kon dat niet.
Dus eerst even tijd om bij te komen en weer op krachten te gaan komen.

De laatste chemo is er in!

En uiteraard ging dat niet zonder obstakels maar dat hoort zo een beetje bij me.....begin ik te denken.
Vandaag ging Anneke mee, ze wilde het ook weleens meemaken. En dan kon ze mooi boodschappen doen bij de Jumbo tussen door.

gekregen van Matthias met zijn naam zelf geschreven!

We waren op tijd in Assen, om 8.40u. Dat is zo een beetje op zijn vroegst. De anderen komen meestal een uurtje later. Het was vandaag best druk bij de chemo kamer, 8 stoelen allemaal bezet en op de andere kamer de vier bedden ook. Dus het was volle bak chemo. En trouwens allemaal verschillend wat ze moesten krijgen. Maar al snel had ik een naaldje geplaatst en daar was een buisjes bloed al snel afgenomen. Die ging naar het lab om te kijken of de chemo door kon gaan. Ondertussen heeft Anneke gezorgd dat ik weer kon internetten op mijn tablet. Even over negen uur belde de oncologie verpleegkundige dat een andere mevrouw en ik nog een afspraak hadden met haar voor een gesprek.
Oeps dat waren ze vergeten. Dus eerst die mevrouw en daarna zou ik naar beneden gaan.
Dus toen ik hoorde dat het goed was en de chemo door kon gaan, moest ik eerst nog naar beneden.
Maar de chemo werd besteld bij de apotheek dat ze die konden gaan klaar maken. Dan moet je altijd nog een 20 minuten wachten voor die er is, dus in die tijd dacht ik wel klaar te zijn.....mis gedacht dus.

Gekregen van Sem.

Beneden ging Anneke mee naar binnen zodat ze daarna lekker naar de jumbo kon voor de boodschappen. En ja, hoor het gebruikelijke praatje, hoe het nu gaat en dat het allemaal wel erg heftig is voor mij. Heftiger dan bij de meeste patiënten. En ja, dat besef ik ook. Gelukkig dat het niet voor iedereen zo heftig is. Maar deze laatste kuur ging een stuk beter. En voor de laatste hoop ik zeker op VOOR-Bijwerkingen zoals ze op het forum zeggen.
Maar ja, toen kwam het eten aan de orde en hoeveel ik afgevallen was....Inmiddels dus 15 kilo. Dat is met mijn overgewicht natuurlijk niet erg alleen nu wel. Nu noemde ze het zelfs dat ik ondervoed was!
Kun je nagaan, toen ik doodziek was en aangaf dat ik bijna niet kon eten, wat ik dus bij elke keer dat ik weer kwam vertelde, en ook toen ik extra naar de Onco moest en opgenomen werd in het ziekenhuis. Werd er mij verteld: dat is niet zo erg hoor mevrouw dat komt straks wel weer goed!
En nu zou ik ondervoed zijn....bij mijn laatste kuur krijg ik ineens allerlei instructies wat ik zou moeten doen en vooral naar een Diëtiste. Want ja, nu moet toch wel mijn chemo aangepast gaan worden. Dus er moesten allerlei telefoontjes gepleegd worden om de juiste verantwoordelijke te vinden die moest gaan berekenen of en hoeveel het dan aangepast moest worden. De apotheek bellen dat mijn chemo weer in de kast kon omdat het aangepast zou moeten worden en er dus waarschijnlijk nieuwe gemaakt moest worden......ach ja.
Daarna kwam de bestraling aan de orde. En daar vroeg ik gelijk of ik ook in Emmen de bestralingen kon krijgen omdat ik daar dichterbij woon dan bij Groningen. En ja, dat kon. Alleen waren mijn gegevens al gestuurd naar Groningen dus daar moesten dan weer een paar telefoontjes aan gewaagd worden voor dat het geregeld was. Maar het is geregeld ik mag naar Emmen. Dat scheelt een hoop KM rijden en ook ontloop ik de rondweg van Groningen met al haar file,s en de stad hoef ik dan ook niet door. Lekker.
En toen mocht ik weer naar boven en kon Anneke naar de Jumbo.
Boven moest ik dus wachten op de uitslag van de chemo hoeveelheid en ja, hoor het kon gelijk blijven. Dus die kon weer verder afgemaakt worden en uiteindelijk hing om kwart voor Elf de chemo eraan. Als allerlaatste van al die mensen en ik was er als eerste!
Maar ja, ik allang blij dat het door mocht gaan en dan maar later naar huis. Niks aan te doen.
Voor Casper was dat weer jammer, want hij moest om 14.00 bij de anesthesist zijn in Heerenveen. Nu kon hij dan niet met de Berlingo maar met Anneke haar auto ging het ook.
Hij kan over ongeveer drie weken een oproep verwachten om het weefsel wat in zijn blaas zit en er niet hoort weg te laten halen. Hij moet dan een nacht blijven. Ook weer spannend want wat zal die uitslag brengen?
Ook dit mogen en kunnen we weer in de handen van God leggen.
Bij ons trouwen kregen wij als tekst Psalm 55:

23 Werp uw bekommernis op de HERE,
Hij zal voor u zorgen;
Hij zal nimmermeer toelaten, dat de rechtvaardige wankelt. 

Deze tekst had niet beter gekozen kunnen worden. Wij zien daar de hand van de Here in.

Deze Psalm eindigt met de woorden: Ik echter vertrouw op U.

Eindelijk dan toch een bericht.....

Niet dat het slecht gaat met me, maar meer dat ik niet echt kan typen. Mijn vingertoppen zijn super gevoelig en doen pijn. Dus als je dan moet typen is dat wat lastig. Nu probeer ik zoveel mogelijk mijn vingers plat te houden zodat er minder met de toppen getypt wordt. Hopelijk lukt het me dan nu om mijn blog bij te werken.
In eerste instantie ging het aardig. De eerste vier dagen zijn bij deze kuur het zwaarst zeggen ze. Maar bij mij gaat het altijd later mis.Nu was ik de eerste vier dagen niet lekker en had een ernstig griep gevoel. Maar dat was uit te houden. De meeste tijd was ik op. Slapen ging slecht door de pepmiddelen. Dus ik sliep per nacht hooguit een drie uurtjes. Maar dat gaat over denk ik dan.
Tot dag 9 ging het dus best wel goed naar omstandigheden.  Toen sloeg het darm probleem toe. Elk half uur op de wc en heftige persweeën, en het resultaat? Geen kind in ieder geval. Maar verder was het ook bijna niets. En dan die heftige krampen er bij, was geen pretje. Ook weer koorts. Dus het ging even niet meer goed. Dat heeft vier dagen geduurd. Het was mij onduidelijk of het nu diarree was of obstipatie. Ik heb dus de eerste dagen diarree remmers gebruikt en de laatste dag een drankje om juist wel te gaan. Daarna ging het beter. Dus eigenlijk heb ik niks te klagen.
Behalve dat mijn vingerstoppen en tenen erg pijnlijk zijn. Mijn vel van mijn tenen af gaat, en een gedeelte gevoelloos is. Het lopen gaat wat moeizaam en het typen dus.
Verder ben ik slaap aan het inhalen. Dus ik lig nu s,avonds op tijd op bed en slaap dan lekker door tot s,morgens half zeven. Dan ben ik klaar wakker, maar ik ga dan s,middags  nog een twee uurtjes slapen. Dus dat komt wel goed. Ik ben verder veel buiten. Lekker op mijn stoel, achter de paardenstal met het zicht op onze kippen. (nooit geweten dat die zo rustgevend konden zijn). En zorgen dat ik uit de zon blijf. Dus Casper sleept de parasol de hele dag om mij heen. Alhoewel ik best lang in de schaduw van de stal kan zitten. Het is een lekker plekje. En daar zit ik dan te lezen. Veel anders kan ik niet, wat ik overigens soms ook erg frustrerend vind. Ik zou wel weer eens gewoon alles zelf willen doen......en gewoon willen kunnen handwerken. Maar dat is toch wel een kwestie van geduld hebben (niet mijn sterkste kant) 
Ook zou ik wel weer eens gewoon lekker willen kunnen eten. Ik kan me wel voorstellen hoe het allemaal smaakt maar als ik dan een hap neem......ahum. Ook dat is dan weer het minst erge.
Maar ik zal eens opgeven wat ik dus per dag eet.
Ik begin met een bakje geitenyoghert. Daar doe ik in: een halve appel geraspt, of een paar aardbeien, of ander fruit. Geen banaan want die smaakt naar meel en verder niet. Heb je wel eens een hap meel genomen? Nu zo smaakt het dan. Dus die niet. Maar verder probeer ik zo toch aan mijn fruit te komen. Dan tot de lunch niets meer. Daar neem ik een bakje met noedels, of een kop soep. Ik probeer wel elke keer of ik al iets anders kan eten maar dat is tot nu toe niet aan de orde. Noedels en soep slik je zo door. En aangezien mijn mond ook even niet meewerkt is dat het makkelijkst.
Na het slaapje probeer ik weer iets met fruit te eten. Gisteren heb ik heerlijke kersen gegeten, die ook naar kersen smaakten! Gekregen van iemand uit de gemeente van Smilde. Daar zijn er nog van over dus die ga ik vandaag nemen.
Met het diner eet ik gewoon mee. Dus groente. Dat vooral. Twee groentelepels groente en dat is dan het makkelijkst met: bloemkool, witlof, spinazie. Al de andere dingen zijn lastiger te eten. Maar ik doe het wel.
In ieder geval twee groentelepels moet ik van mijzelf eten.
Dan voor het slapen gaan neem ik nog een bakje geitenyoghert omdat ik dan weer medicijnen moet innemen en dat doe ik liever niet op een lege maag. En dat is buiten de thee en het water wat ik drink eigenlijk alles wat ik eet en drink.
Nog een week en dan krijg ik mijn vijfde chemo. Ik hoop dat die net zo zal verlopen als deze want dan is het wel te doen. Ik ben zelfs met Casper sr mee geweest om nieuwe broeken te kopen! Dus dat wil wat zeggen.
 

Psalm 90.

Here, Gij zijt ons een toevlucht geweest

van geslacht tot geslacht;

2 eer de bergen geboren waren,

en Gij aarde en wereld hadt voortgebracht,

ja, van eeuwigheid tot eeuwigheid zijt Gij God. 

 

P.s Soms is het lastig kiezen wat ik nu bij mijn blog zal plaatsen als plaatjes. Maar bovenstaande kunstwerk is van Hannah, en de kaarten van Timo en Joran. Ik zou ook graag de achterkant laten zien want dat hebben ze natuurlijk zelf geschreven. En dat is geweldig voor een Oma, maar toch laat ik de mooie plaatjes zien. En houd het beschrevene geheim.....

Vijfde dag vijfde Chemo.

Tja hoe gaat het dan. Tot nu toe gaat het aardig. En dat is dan zoals ik bedoel. Het gaat maar houd niet over. Veel gewrichtspijn en spierpijnen. Slecht slapen en erg moe. Mijn huid gaat loslaten op diverse plaatsen. De vingers, tenen en nagels doen erg zeer dus typen en handwerken is er niet bij.
Maar ik zit nog op en hoef nog niet de hele dag op bed te liggen. Dat is al heel wat voor deze dag.
Vandaag gaan Arike en Arne met de kinderen op vakantie en komen Freddy en Joke weer terug.
Van diverse kanten krijg ik kaarten en zelfs mooie tekeningen van mijn vroegere oppaskindjes!
Ik plaats ze hier maar gelijk bij als decoratie! Dat is toch geweldig.
En wat helemaal leuk is? Een brief krijgen van een oppaskind. Jarno heeft me geschreven en het was een prachtige brief waar ik heel zuinig op zal zijn! Wat kan jij al goed schrijven zeg. Die plaats ik hier natuurlijk niet want dat is persoonlijk. Maar ik was wel erg blij met de verwijzing onderaan de eerste blz.: op de agterkant gaat het verder . En aan de achterkant stond bovenaan: begin aan de andere kant behalve als u die al heb gelezen! Lief he!

Dan nog een vraag van sommigen die graag willen reageren op mijn blog maar waarbij het niet lukt.
Je kunt gewoon op reageren klikken en dan je reactie plaatsen. Dan moet je kiezen voor een account. Als je een Google hebt kun je die aanklikken maar anoniem is ook prima. Je moet in ieder geval één kiezen. Dan de letters en cijfers overtypen en op reageren klikken. Als het goed is moet het zo lukken.

Voor mijn vijfde kuur kreeg ik van Paul en Marjo weer een mooie kaart met daaraan deze mooie sleutelhanger. Hij is prachtig en ik ga hem zeker ook gebruiken. Ze maakt elke x weer wat moois waar ik erg blij mee ben. Zie je dat ze het slippertje heeft gemaakt met het teken van Borstkanker?

Ik heb dus verder niet veel te schrijven te meer omdat het pijnlijk is. Maar er gebeurd even niet zo veel.
Behalve het gevecht in mijn lijf dan.
Dat blijft een gevecht met mijn lijf, maar ook met mijn geest.
Vertrouwen is soms lastig te vinden, al weet ik waar ik het zoeken moet.
Ik heb ooit eens een kinderkoortje gehad in Zoetermeer en het eerste lied wat ze daar leerden was:



Ik stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God,
want in Zijn hand ligt heel mijn levenslot,
Hij heeft mij lief, Zijn vrede woont in mij! 
Ik zie naar Hem op en weet hij is mij steeds nabij.

Dat vertrouwen mogen we nog steeds hebben.

Morgen dan toch?

Morgen dan lijkt het er toch van te komen. Mijn vijfde kuur. Inmiddels werkt de AB goed en heb ik geen koorts meer maar hoesten en snotteren nog wel. Maar dat kan nog wel weken duren voor dat helemaal weg is, dus daar gaan we niet op wachten. Ik heb voor de zekerheid de volgende kuur AB al klaar liggen om gelijk aan te beginnen bij de minste of geringste temperatuur verhoging.
Dan hoop ik maar op het beste.
Morgen krijgt Anneke in het ziekenhuis aan Gastroschopie met een roesje en dan moet ze ook twee uur in het ziekenhuis blijven. Dan ga ik gelijk voor de chemo en kunnen we weer tegelijk opgehaald worden. Anneke heeft de hik ziekte en nu gaan ze kijken of het door haar maag kan komen. Het is erg lastig voor haar want ze heeft elke dag soms uren de hik. Ik hoop voor der dat er iets gevonden wordt waardoor ze wat aan die hik kunnen doen.
Ik wil nog even iedereen die meeleeft op wat voor manier dan ook bedanken.
Al de blijken van meeleven op wat voor manier dan ook doen ons goed.

We putten er troost uit en kracht. We mogen ervaren dat er mensen om ons heen staan die door gebed ons sterken. We ervaren Gods troost zoals we die kunnen vinden in Zondag van de Catechismus.

Toch weer niet....

Het lijkt wel of ik een bloem aan het afhalen ben: hij houd wel van mij, hij houd niet van mij, hij houd wel van mij.....enz. Maar de chemo gaat vandaag dus niet door.

Ik ben ziek geworden. Weer koorts en belabberd. Gisternacht slecht geslapen van de keelpijn en snotneus. En gisteren in de loop van de dag liep met een sneltreinvaart mijn temperatuur ophoog. Ondanks koortswerende middelen. Toen ik dus om half vijf mijn bed uitkwam nadat ik een tijdje had liggen slapen had ik 38,5 en moest ik naar de spoedeisende hulp om bloed te laten prikken en longfoto's te maken. Daar werd het nog wat hoger en ik kwam thuis met over de 39.
Ik mocht gelukkig wel naar huis want mijn witte bloedl. waren nog goed. Wel een verhoogde ontstekingswaarde dus de chemo mag niet door gaan. Vandaag overleggen met de oncoloog wanneer dan wel.
Nu even uit bed om mijn pillen in te nemen met yoghert en dan weer snel mijn bed in.
Het blijft een weg met grote hobbels en soms wordt ik er moedeloos van.

Toch weer wel.

En dan ben ik bij de Oncoloog geweest. We waren er maandag op tijd dus eerst even een kop thee gedronken.En daarna naar de beste man. Hij vond mij kale koppie er mooi uitzien. En top dat ik zo ging lopen. Nu heb ik geen keus want alles wat ik op mijn hoofd doe geeft hoofdpijn. Dus zonder iets is dan het beste.
Maar we hebben een goed gesprek gehad. Hij gaf aan dat het inderdaad voor mij heel heftig is met allerlei vervelende bijwerkingen. Ik reageer dus nogal heftig op alles.
Maar de behandeling die ik krijg is om te zorgen dat de kanker weg gaat. Als ik tie
n jaar jonger was geweest dan zou het eerder levensverlengend zijn geweest en dat is nu niet het geval.
Dan zou hij eerder gedacht hebben om een andere behandeling te overwegen, of te stoppen.
Maar nu heb ik het grootste gedeelte gehad alleen is het beste resultaat met alle chemo kuren.
Nu mag ik zelf beslissen of ik wil stoppen daar gaat hij niet over.
En dat is dus juist het moeilijke. Eigenlijk wil ik niet nog meer ellende. Want ik ben gewoon super super beroerd en ziek. Maar als ik stop en het blijkt niet weg te zijn dan heb ik spijt. En kan ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik niet door gegaan ben.
Dus ik mag kiezen maar eigenlijk is er geen keus.
Dus a.s. Donderdag ga ik dan mijn vijfde  chemo krijgen. Ik zie er tegen op maar aan de andere kant is het iets wat moet gebeuren. Dus alle zeilen bij.
Ik heb inmiddels de Penicilline in huis en de maagbeschermers met pijnstillers gebruik ik nog steeds.
Dus ik hoop dat ik deze kuur beter door kom. En anders kom ik hem toch wel door.
Dat is met de anderen ook gegaan........

Toch niet.

Vanmorgen dus met de moed deer wanhoop zo een beetje, naar het ziekenhuis voor de vijfde kuur.
We kwamen al later aan dan anders, ze zaten net te overleggen om mij te bellen, maar daar was ik al.
Ze zagen gelijk dat het niet goed met me gaat, ik zie er eerlijk gezegd ook niet uit.
Dus eerst maar even een gesprek hoe het nu echt gaat. En daar kwam van alles naar voren waarvan zij vonden dat er eerst overleg met de oncoloog moest komen. Want nu is het middel erger dan de kwaal en dat is niet de bedoeling. Dus er werd wel geprobeerd een ader te vinden voor eventuele chemo maar zelf zagen ze het al niet zitten. De ader werd niet gevonden maar wel om bloed af te nemen om te kijken of dat dan nog wel goed genoeg zou zijn voor chemo.
Daarna overleg met de oncoloog en die vond gelijk dat de chemo niet mocht door gaan.
Dus dat was voor mij al een hele opluchting. Hij wil eerst overleggen en eens bespreken wat voor mogelijkheden er nog meer zijn. Dus maandag mag ik langs de oncoloog voor overleg.
In ieder geval kan het zelfs zo zijn dat ik helemaal geen chemo meer krijg, maar kan ook een lagere dosering worden of een andere.
In ieder geval mag ik een weekje bij komen, want als ik wel door moet met chemo op wat voor manier dan ook dan gaat die volgende week donderdag er weer in.
Nu even niks. Bijtanken en kijken of ik wat kan eten. Drinkbare dingen gaan aardig en zachte groente. Dus net een kop zelfgemaakte kippensoep op.
Doordat ik dus na de chemo zo slecht kan eten takel je enorm af en daar willen ze voor kijken of ik soms een soort van krachtdrank kan krijgen.
Dus er wordt eindelijk aan gewerkt. En nu ff slapen........

Morgen de vijfde chemo.

Het schrijven schiet er wat bij in. De energie die ik heb gebruik ik om er te zijn. Meer niet.
De vorige keer schreef ik dat het beter leek te gaan. Maar helaas kreeg is s.middags weer koorts of zoals ze in het ziekenhuis zeggen: verhoging. Alleen gaan zij uit van een normale lichaamstemperatuur van rond de 37 graden. En als je dan 38,2 hebt is dat nog geen koorts. Maar ik heb een abnormale lichaamstemperatuur van 36.3 dan is 38.2 wel koorts. Maar goed dat krijg je ze niet aan het verstand gepeuterd. Wat een oogkleppen!

Zaterdag dus weer goed beroerd en het ziekenhuis gebeld. Maar daar hoefde ik niet heen.
Want ik had nog geen 38,5. Terwijl ik juist in de week voor mijn chemo op mijn kop had gehad dat ik toch moest bellen als ik al een aantal dagen rond de 38 zat. Maar als je dan belt hoeft het weer niet.
En dat je niet kunt eten? Ach dat is niet erg hoor. Je kunt best een paar dagen niet eten. Maar ik kan al weken niet eten! En drinken alleen water! Geeft niks gewoon door gaan. Ohw ja, en als de temp oploopt moet u wel direct bellen hoor!!!! Wat denken jullie zelf? Niet dus!
Maandag moest Arike naar de huisarts en die vroeg hoe het met mij ging, toen arike vertelde wat en hoe stond ze dus heel snel aan mijn bed. Met haar overlegd om bepaalde medicijnen niet meer te slikken en andere wel. Kijken hoe dat gaat. En dan bij de komende chemo te overleggen wat helpt en wat niet. Dus ze houd nu zelf wel de vinger aan de pols. Ze zei: je bent nu eenmaal een lastig persoon, als ik denk: dit zal dan wel goed gaan is het juist andersom. En dingen waarvan ik geen resultaat verwacht gebeurd dan weer juist wel. Misschien moet je ze dat vertellen in het ziekenhuis!
Sindsdien slik ik dus drie x per dag nurofen. En heb ik andere maag beschermers. Ik vraag in het ziekenhuis nog om andere antimisselijkheid medicijnen. Hoop dat de boodschap nu aankomt.....
Inmiddels heb ik door deze chemo dus pijnlijke vingerstoppen en nagels. Een gedeelte van mijn voeten worden gevoelloos of doof zoals je dat noemt. Ook mijn teennagels zijn pijnlijk. En tintelende armen en benen.
Het eten is een drama. Ik probeer van alles maar het blijft lastig. Als ik denk ik maak boontjes die vind ik altijd erg lekker dan gaat het niet. En spinazie weer wel. Daar hoef je niet op te kauwen en dan gaat het dus beter. Het kauwen maakt het dus lastiger om te eten. Dus nu kijk ik naar dingen die je eigenlijk zonder dat kunt door slikken. En als ik met alleen mijn voortanden kauw dat lukt het ook beter. Drinken doe ik alleen nog maar water en af en toe thee. Alles waar suiker in zit smaakt heel erg smerig. En in veel voedsel zit dat dus.....
Mijn wenkbrauwen en wimpers zijn inmiddels bijna helemaal uitgevallen. Wat maakt dat je ogen meer gaan tranen maar dat traanvocht heb je niet omdat ook de slijmvliezen uitdrogen. Dus dan kan ik aan het eind van de dag niet goed meer zien. TV kijken is dan helemaal moeilijk laat staan lezen of achter de pc. En je ogen plakken dicht. Dus als je slaapt en je ogen wil open doen dan zitten ze dichtgeplakt.
Allemaal kommer en kwel lijkt het wel. En zo voelt het ook echt wel. Daar ben ik eerlijk in. Ik kijk uit naar de laatste chemo en toch denk ik: laat maar zitten. Ik doe het niet meer. Maar ja, dan zie ik hier 5 van die koters rond lopen die kiekeboe spelen om de hoek van het raam waar ik aan tafel zit te lezen, en dan denk ik: ik ga toch door! Morgen weer de vijfde en dan nog eentje!
Door deze ben ik heen gekomen dan lukt het door de volgende ook wel weer.

Soms snap je niet waar je de kracht van krijgt.
Maar vanmorgen las ik Psalm 18: en dan weet ik het weer.

Ik heb U hartelijk lief, HERE, mijn sterkte,

3 o HERE, mijn steenrots, mijn vesting en mijn bevrijder,

mijn God, mijn Rots, bij wie ik schuil,

mijn schild, hoorn mijns heils, mijn burcht.

4 Geloofd zij de HERE, roep ik uit; 

En wat er verder volgt in deze Psalm.

Wanneer kan ik eruit?????????

Sjonge wat een zware week is dit. Er zijn weinig dagen dat ik niet toch een gouden randje kan zien. Maar deze week is dat niet mogelijk. Ik was niet aanspreekbaar, voelde me doodziek, en was ellendig. Ik hoef geen medelijden, maar wil wel aangeven dat het enorm zwaar valt. Je denkt: dit is eens maar nooit meer. En toch weet je dat je nog twee maal moet. Je wilt niet opgeven maar je kunt haast niet anders. Niet kunnen zitten, staan, liggen, eten, drinken. En elke keer de temperatuur omhoog en toch ijskoud hebben. Je zit jezelf in de weg en wilt eigenlijk even heel langs slapen en niets meer merken......
Vanmorgen denk ik dat het weer langzaam aan beter zal gaan. Ik heb minder pijn, maar zodra er eten in gaat komt de pijn in mijn maag en darmen gelijk weer ophoog. Dus eten is geen optie. Koud water drinken is eigenlijk het enige.
Je zou denken wat moet een mens allemaal nog meer verdragen. Wanneer houd het op?
Dus als jullie mij gemiste hebben weten jullie waardoor.....het was een loodzware week.

De vierde is er in.

Nu dat was me wat vanmorgen hoor. Eerst moest dus geprikt worden, dus op zoek naar een goede ader. En laat dat nu in één keer lukken? Dus dat zal in ieder geval mee. Dan moeten wachten op de uitslag. Was deze keer wel spannend door wat er gisteren voorspeld werd. Dus dan is een half uur lang. Maar ach daar kan ook nog van alles in gebeuren. Dus ik vragen om geprikt te worden op de bloedsuiker. Jaja, en toen was het: 18,8! Nog nooit zo hoog gehad. En met ontbijt van yoghert zonder suiker. Wel met een glimepiride 3mg  tablet. Verder alleen koud water op. Dus ja, dat werd overleggen met de internist en gelijk voor morgen een afspraak met de huisarts! Gaan we weer....
Ik kreeg toen 4 eenh. insuline geprikt. En toen was inmiddels de uitslag binnen en mijn waardes waren dus eigenlijk heel heel goed! Voor niets in de zenuwen gezeten.
Dus toen wachten op het leuke medicijn. Docetaxel wat weer gecontroleerd moest worden of het aangepast was i.v.m. het afvallen van mij. Maar het was goed dus het kon er in. Ook dat zou goed gaan ware het niet dat je dan wel het juiste kraantje moet open zetten. Dus ik zeg op een gegeven moment: als je nu komt kijken of mijn bloeddruk goed is dan zou ik toch eerst het juiste kraantje open zetten anders weet je nog niets..... Dus ja, dat werd een kwartier later klaar. Maar om twaalf uur zat alles er weer in en kon ik weer bellen naar huis. Dus kwam Casper er weer aan om me op te halen. Nu even snel een stukje schrijven en dan plat op de bank.....bijkomen. Morgen de huisarts en dan weer afwachten hoe ik deze kuur door ga komen.
Hier boven weer een kaart voor de vierde kuur en als je goed kijkt kun je zien dat hij ook echt voor de vierde kuur is gemaakt! Dat zijn zo van die details die eerst niet opvallen maar dan ineens valt je oog er op.

Het was me het weekje wel....niet dus.

De afgelopen week ging dus niet lekker. Nadat de AB op was ben ik weer neerwaarts gegaan in de spiraal. Kon steeds minder eten en uiteindelijk niet meer eten. En waarom dat is, dat is lastig te zeggen. Het is net of mijn maag op slot gaat zodra er eten in moet. En dan doe ik kleine beetjes, maar al na een paar happen met moeite naar binnen werken gaat het dus echt niet meer. Drinken ook erg lastig en eigenlijk alleen maar ijskoud water. Dus met ijsblokjes graag.
Erg moe en lusteloos en enorm grieperig gevoel.
Wat eindigde in zaterdag op bed met 38,5 en s,nachts enorm liggen zweten. Zondag dus opgelopen naar 39,3 en maandag weer 38,3. Met paracetamol. Nu staat er in het protocol wat ik heb dat je met 38,5 moet gaan bellen en je wordt opgenomen. Nu is het zo dat ik inmiddels niet zo een goed gevoel heb bij het ziekenhuis en het protocol dus ik ook niet meer ging bellen.
Maar inmiddels dus een gesprek gehad vanmorgen en die hebben me nogmaals verzekerd dat ik echt moet bellen. Er kan van alles mis zijn waardoor die koorts er is. Waar ze dus direct iets aan moeten doen.....maar ja de vorige twee keren toen we wel belden moesten we het maar oplossen met de huisarts en tandarts....dus ja wat willen jullie nu? Toen was de temp toen zij belden geen 38,5 meer, maar dat was nadat ik dus al een aantal dagen paracetamol had geslikt. En witte bloedlichaampjes te laag? Ja, waarom schrijven jullie dan een maagbeschermer voor die de witte bloedlichaampjes kan verlagen? Snappie nu dat ik er niet zo een vertrouwen meer in heb?
Goed, al met al moest ik door geven dat ik dus inmiddels 9 kilo ben afgevallen met het begin van de chemo dus dat voor de chemo van morgen mijn medicatie moet worden aangepast.
Van de oncoloog moest ik toch "even" langs de huisarts om te laten bepalen of er een schimmel in mijn mond aanwezig is die de klachten van niet kunnen eten en smaakloos zouden kunnen veroorzaken. Dus dat hebben we dan "even"gedaan. Joke als chauffeur die dus overal ook moest wachten. En er lijkt een schimmel te zitten, dus ik heb nu een drankje gekregen.....
LETOP! Kom ik bij de apotheek krijg ik een discussie dat dit drankje dus eigenlijk met mijn suiker weer niet kan! Snappie nu dat ik niet zo een vertrouwen heb?
Dus zij adviseert om nu vaker te bepalen hoe hoog mijn suiker nu is. En misschien een setje thuis te krijgen waarmee ik het zelf elke dag kan bepalen op een vast tijdstip. Lekker ben je.
Maakt me niet uit hoor, dat prikken. Dat doe ik wel als het moet. Ik prik tenslotte ook al jaren mijn vit B 12 zelf in mijn been. Wat overigens ook nog wel een leuke aktie was van de apotheek. Ik krijg altijd bericht als ik weer nieuwe medicijnen moet aanvullen en die liggen dan op een bepaalde datum klaar. Maar mijn vit B 12 lag dus elke x niet klaar. Dus ik vraag daar gelijk even naar. Blijken ze elke keer mijn B12 naar de huisarts te sturen omdat ze dachten dat die het prikt bij mij. Maar ja, dat doe ik dus al zeker bijna tien jaar zelf. Dus ik ging vanmorgen van het telefoontje (wat even duurde omdat ze er niet waren en daarna om de discussie) naar de huisarts, naar de apotheek, weer naar de huisarts en weer naar de apotheek. Jaja, het was me het dagje wel.
Een vervelende bijwerking die ik ook heb is dat ik dus slechter kan zien. Dus lezen gaat lastig en dit schrijven is ook wat moeilijker om te doen. Televisie kijken is zelfs wazig. Dus wordt een beetje eentonig hier. Ik kan me nog herinneren dat mijn Vader dat ook had. Op een gegeven moment kon hij heel slecht zien en ook niet meer lezen. wat hij graag deed net zoals puzzelen. Kruiswoordpuzzels maken. Met een witte Parker pen die ik dus nog steeds koester. In die tijd was ik op vakantie in Canada met mijn vriendin en heb ik op een gegeven moment aan mooie bladwijzer gestuurd. Was natuurlijk niet zo handig, maar ik wist niet dat het zo was. Mijn Moeder vond dat vooral niet handig. Mijn Vader zei eigenlijk alleen maar: ik ben er blij mee en dat lezen komt wel weer terug. Dat komt dan even weer bij me boven...... En dat was ook zo.
Is er iets wat me op de been houd? Het gekke is: ik heb geen keus. Ik moet wel.
En ja, dan gaat dat met vallen en opstaan. Kijken naar de EO op zaterdag met de ene keer de opname,s waar ik zelf bij mee zing, samen met joke, of andere opname,s. Ja dan zing ik of dan huil ik. Kan maar zo gebeuren. Zo was het zaterdag:

Psalm 42

't Hijgend hert, der jacht ontkomen,
Schreeuwt niet sterker naar 't genot
Van de frisse waterstromen,
Dan mijn ziel verlangt naar God.
Ja, mijn ziel dorst naar den Heer';
God des levens, ach, wanneer
Zal ik naadren voor Uw ogen,
In Uw huis Uw Naam verhogen?

O mijn ziel, wat buigt g' u neder?
Waartoe zijt g' in mij ontrust?
Voed het oud vertrouwen weder;
Zoek in 's Hoogsten lof uw lust;
Want Gods goedheid zal uw druk
Eens verwisslen in geluk.
Hoop op God, sla 't oog naar boven;
Want ik zal Zijn Naam nog loven.

Maar de Heer' zal uitkomst geven,
Hij, die 's daags Zijn gunst gebiedt.
'k Zal in dit vertrouwen leven,
En dat melden in mijn lied;
'k Zal Zijn lof zelfs in den nacht
Zingen, daar ik Hem verwacht;
En mijn hart, wat mij moog' treffen,
Tot den God mijns levens heffen.

En dan huil ik.......

We gaan gewoon maar door..

Het gaat hier rustig aan en met horten en stoten. Zoals ik al schreef. Elke dag is weer een nieuwe uitdaging. Wat gaat en wat niet. Ik merk bij al die drie de kuren dat ik in de tweede week het slechts kan eten. Zoet is heel erg vies. Dus dat scheelt zou je denken. Maar wat dan wel weet ik ook niet. Met net zo iemand die loopt te snaaien....dit eens proberen en dat eens proberen. Kon ik bij de vorige s,morgens nog met een beschuitje met kaas of pindakaas en hagelslag doen, nu gaat dat dus weer niet. Het slikken is in de tweede week ook moeilijker. Maar alles probeer ik maar en dan zie ik wel of het al dan niet gaat.
Vorige week zelfs mee geweest om boodschappen te doen met Anneke, als was dat wel ff erg veel.
Maar goed ik was er weer even uit geweest. Af en toe doe ik een loopje met Bauke de Friese Stabij pup van Freddy en Joke. Die mag tenslotte toch nog niet ver lopen.....
Zondag kon ik ook weer gewoon een keer naar de kerk. En dat is ook altijd erg fijn.
Ik heb het deze tweede week ook altijd erg koud. De vorige keer zakte mijn temperatuur naar 36 graden en deze x er zelfs iets onder. Maar dat komt wel weer goed. Ik denk dat iedereen het deze afgelopen tijd kouder had dan anders. De open haard was zaterdagavond lekker opgestookt door Casper en ik ben er goed voor gaan zitten om op te warmen. Met boek op de tablet.
Dat brengt me ook op het volgende euvel: lezen gaat steeds minder. Mijn ogen hebben echt te lijden van de kuren. Gelukkig kan ik op de tablet de lettergrootte aanpassen. En de achtergrond kleur. Dan kan ik tenminste nog enigszins lezen. Maar ik hoop maar dat het ook van overgaande aard is.
Vandaag weer zelf voor de kippen gezorgd en dat is ook weer lekker om zelf te doen.
De broedse Betsie,s bekeken en even voorzien van nieuw voer en water met vit C en gezorgd dat ze nu verder met rust gelaten worden. Want ja, het is dag 18 vandaag dat de ene zit te broeden op 6 eieren. Dus als het goed is zouden er dan deze week kuikentjes kunnen komen. En je mag ze vanaf dag 18 dus niet meer storen. Nu dat doen we dan ook maar niet.
Jullie zien ik ga door en we proberen positief te blijven, soms is dat makkelijk soms is dat moeilijk.
Soms moet je huilen en soms moet je lachen.
Zo zei Joke gisteren uit de kerk (ze moet nodig naar de kapper) ik ben aan het sparen voor een pony! Zeg ik: ik ook alleen lukt het bij mij niet zo.....
Een lach en een traan.

Maar we mochten gisteren een mooie preek beluisteren over de Nieuwe Hemel en de Nieuwe Aarde. Dan merk je dat het verlangen daarnaar steeds groter wordt. En wat een vreugd zal dat zijn!
We zongen een prachtige Psalm wat met een lach en een traan gezongen werd.

Psalm 146.

 Ik wil zingen al mijn dagen:
Halleluja, prijs de HEER.
Psalm en lied, Hem opgedragen,
zal ik wijden aan zijn eer.
Juich, mijn ziel, in God verblijd,
heel uw aardse levenstijd.
Zalig hij dit in dit leven
Jakobs God tot helper heeft,
hij die door de nood gedreven,
zich tot Hem om troost begeeft,
die zijn hoop in 't moeilijkst lot
vestigt op de HEER, zijn God.
't Is de HEER van alle heren
Sions Koning, groot in macht,
die voor eeuwig zal regeren
tot het laatste nageslacht.
Sion, zing uw God ter eer.
Halleluja, loof de HEER.